При набавка на службено возило, многу компании се фокусираат на цената наведена во понудата на продавачот. Но вистинскиот трошок на користење зависи и од потрошувачката на гориво, одржувањето, осигурувањето, даноците, финансирањето и намалувањето на вредноста со текот на времето.
Првото правило е да се утврди за што ќе се користи возилото. Автомобил што дневно поминува 30 километри во град има поинаков профил на трошоци од доставно возило што секој месец поминува неколку илјади километри. Потребната големина, носивост и практичност треба да произлегуваат од конкретната работа.
Второто правило е пресметка на очекуваната потрошувачка. За компаниите со голема километража, дури и мала разлика во потрошувачката по 100 километри може да создаде значителен годишен ефект.
Практичен пример: Две возила поминуваат по 30.000 километри годишно. Првото троши шест, а второто осум литри на 100 километри. Разликата е 600 литри гориво годишно. При илустративна цена од 90 денари за литар, тоа се 54.000 денари разлика само во горивото, без да се земат предвид другите трошоци.
Третата проверка е сервисирањето. Возило со ниска куповна цена, но скапи резервни делови и ограничена сервисна мрежа, може да предизвика повисоки расходи и подолги прекини во работењето. За доставните фирми времето кога возилото е надвор од употреба исто така има економска цена.
Четвртата препорака е да се споредат директното купување, кредитот и лизингот. Секоја опција има различен ефект врз ликвидноста и долгорочните финансиски обврски. Треба да се пресмета вкупниот трошок, а не само висината на месечната рата.
Петтото правило е проценка на преостанатата вредност. Ако компанијата планира да го користи возилото пет години, важно е колку би можела да добие при продажбата по истекот на периодот. Возило со повисока набавна цена може да има подобра препродажна вредност, но тоа не е гарантирано.
Шестата проверка е осигурувањето и ризикот од штети. Полисите имаат различен опфат и услови, па најниската премија не мора да обезбедува соодветна заштита за возило што е неопходно за редовната работа.
Седмото правило е да се пресметаат сите административни и даночни аспекти со сметководител. Третманот на одделни трошоци, амортизацијата и евентуалното право на одбивка на данок зависат од видот на возилото, намената и важечките прописи. Не треба да се претпоставува дека секој службен автомобил има ист даночен третман.
Осмата препорака е да се направи споредба на вкупниот трошок за целиот предвиден период на користење. Во табелата треба да влезат почетната цена, финансирањето, горивото, сервисот, гумите, осигурувањето и очекуваната продажна вредност.
Заклучок: Најисплатливото службено возило не е задолжително најевтиното при купување. Тоа е возилото што сигурно ја извршува деловната задача со најсоодветен вкупен трошок и прифатлив ризик.
