Пензијата пристигнува, но за многумина не носи мир. Носи список.
Прво аптека. Потоа маркет. Потоа сметки. Потоа пазар, ако остане нешто. И така, уште во првата недела од месецот, голем дел од пензијата веќе има адреса.
За многу пензионери, денот на пензијата не е ден за радост, туку ден за пресметка. Колку за лекови? Колку за храна? Колку за струја, вода, телефон? Колку за помош на деца или внуци? Колку да остане „за секој случај“, ако воопшто остане?
Најтешко е што пензионерот ретко почнува од желбите. Почнува од неопходното.
Лековите не чекаат. Терапијата не може секогаш да се одложи. Контролата не може вечно да се прескокнува. Аптеката, за многумина, станува првата станица по пензијата, пред маркетот, пред пазарот, пред секоја друга потреба.
Потоа доаѓа храната.
Леб, млеко, јогурт, сирење, јајца, масло, зеленчук, овошје, нешто за ручек. Но во маркет сè почесто се купува со внимателна рака. Се гледа цена, се зема помало пакување, се избира акција, се враќа производ ако сметката стане висока.
Пензионерот не купува за луксуз. Купува за да помине месецот.
И тука се гледа најголемата неправда: луѓе што работеле цел живот, денес мора да размислуваат дали да купат повеќе храна или да остават за лек. Дали да платат сметка веднаш или да купат нешто за дома. Дали да одвојат за себе или да помогнат на семејството.
Во многу домови пензијата не е само приход на еден човек. Таа е дел од семејниот буџет. Од неа понекогаш се помага на деца, се купува нешто за внуци, се плаќа некоја ситна, но важна обврска. Пензионерите често се последни што ќе кажат дека им недостига, а први што ќе дадат ако некој друг има потреба.
Токму затоа нивната мака често останува тивка.
Ќе речат „добро е“. Ќе речат „ќе помине“. Ќе речат „ние сме навикнати“. Но зад тие реченици често стои многу пресметување. Стои список на лекови. Стои сметка од аптека. Стои кеса од маркет што е полесна од порано. Стои одложена набавка. Стои желба што повторно ќе почека.
Пензијата не исчезнува одеднаш. Ја јадат основните работи.
- Ја јадат лековите.
- Ја јадат сметките.
- Ја јадат цените во маркет.
- Ја јадат непланираните трошоци.
- Ја јаде потребата пензионерот да помогне и тогаш кога самиот нема многу.
Кога ќе се плати сè што мора, прашањето не е колку останува за луксуз. Прашањето е колку останува за нормален живот.
За прошетка со кафе. За овошје без пресметка. За лек без страв од цена. За поправка дома. За нови обувки. За достоинство. За чувство дека староста не треба да биде постојано броење денари.
Општеството често зборува за пензии преку бројки, проценти и усогласувања. Но пензионерот не живее во проценти. Тој живее во денови. Од пензија до пензија. Од рецепт до рецепт. Од сметка до сметка. Од маркет до аптека.
И затоа вистинското прашање не е само колкава е пензијата.
Прашањето е: што може да се купи со неа откако ќе се платат најнеопходните работи?
Ако пензијата уште во првата недела се растопи меѓу аптека, маркет и сметки, тогаш проблемот не е во тоа што пензионерите не знаат да штедат. Проблемот е што основниот живот станал премногу скап за луѓе кои веќе дале цел работен век.
Пензионерот не бара многу.
- Бара лекот да не биде товар.
- Бара храната да не биде пресметка.
- Бара сметките да не му ја земат целата сигурност.
- Бара староста да не биде страв од следниот трошок.
Затоа, кога ќе кажеме дека пензијата стигнала, треба да прашаме и нешто друго: колку долго навистина останува кај пензионерот?
Зашто ако првата недела ја земат аптеката, маркетот и сметките, остатокот од месецот станува тивка борба.
А луѓе што работеле цел живот не заслужуваат староста да им биде борба со секоја сметка и секоја цена.
ПОПУЛАРНО НА ИНТЕРНЕТ...