Увозното пиво треба да помине пат од странската фабрика до македонската полица. Во неговата цена влегуваат транспорт, логистика, увозни формалности, даночни обврски и трошоци за дистрибуција. Зависно од потеклото и применливиот трговски режим, може да има и царина. Сепак, дел од странските пива се продаваат поевтино од домашните. Тоа го отвора оправданото прашање: како пивото што патувало од друга држава успева да има пониска крајна цена?
Домашниот производител има очигледна географска предност — готовиот производ не мора да ја поминува увозната постапка за да стигне до домашниот купувач. И домашното производство, сепак, има трошоци за суровини, енергија, амбалажа, работници, даноци и достава, а дел од влезните материјали може да се увезуваат. Затоа пократкиот пат до продавницата е предност, но сам по себе не ја определува продажната цена.
Токму дополнителните трошоци на увозот ја прават разликата на полицата економски интересна. Ако странскиот производ е поевтин и по транспортот и увозните обврски, тогаш некаде во производството или во продажниот синџир постои доволно голема ценовна предност за да ги покрие тие издатоци. Таа може да произлегува од пониска фабричка цена, поповолна набавка, поефикасна организација или помала заработка по продадено пакување. Без конкретни договори и трошковни пресметки не може да се утврди кој фактор е пресуден.
Големите производствени серии се едно можно објаснување. Кога фиксните трошоци се распределуваат на повеќе литри, трошокот по единица може да се намали. Поголемите набавки можат да донесат поповолни услови за суровини и амбалажа, додека превозот со добро пополнети пратки се распределува на многу пакувања. Така транспортот останува реален трошок, но не мора да биде доволен за увозното пиво да стане поскапо.
Важен дел од одговорот е и трговската политика. Странски производител или увозник може да понуди поповолни услови за да освои купувачи, а продавницата може привремено да ја намали маржата преку акција. Домашен производител, пак, може да настојува да задржи повисока цена поради позиционирањето на својот производ. Ова се можни деловни механизми, а не доказ дека некој конкретен учесник заработува прекумерно. За таква оценка се потребни податоци што ценовната етикета не ги открива.
Давачките бараат прецизно разграничување. Увезеното пиво не е автоматски ослободено од даночни обврски, но не е точно ниту дека секоја пратка задолжително плаќа царина. Царинскиот третман зависи од потеклото, документацијата и применливите договори. Акцизното оданочување, пак, ги опфаќа и домашното производство и увозот. Затоа пониската увозна цена не може однапред да се објасни со даночно ослободување, исто како што царината не смее да се додава во пресметката без проверка.
За купувачот останува едноставната споредба: колку плаќа за иста количина и споредливо пакување. Кога увозното пиво е поевтино, иако зад него стојат транспорт и дополнителни увозни трошоци, тоа создава јасен конкурентски притисок врз домашната понуда. Домашното потекло има економска вредност преку производството и работните места, но на полицата цената мора да биде убедлива за потрошувачот. Особено кога странскиот производ успеал да го помине подолгиот пат и сепак да пристигне со пониска цена.
